Kleine jongens worden groot, deel twéé

Mijn ‘jongere broertje’ en beste vriend in Leo is Antoin. Vanaf dag één stelt hij alles in het werk om mijn leven in Leo zo leuk mogelijk te maken. Allebei houden we wel van een potje voetbal. En met onze rode en witte Adidas schoentjes die ik uit Nederland heb meegenomen verkennen we regelmatig de veldjes in Leo. Inmiddels is het verschil tussen zijn rode en mijn witte Adidas schoenen nauwelijks meer te zien. beiden zijn bedekt onder een dikke laag puisière.

Omdat de puisière niet alleen je schoenen, maar ook je luchtwegen aantast wordt na het voetbal vaak een biertje gedronken om de vieze stofsmaak weg te spoelen. Inmiddels ben ik dan ook aardig op de hoogte van het assortiment macquis (barretjes) in Leo. Ook wast Antoin mijn kleding, zorgt hij dat mijn huis er altijd piekfijn uitziet en komt hij me ’s nacht opzoeken als ik weer eens een keer verdwaald ben. Iets dat niet heel erg moeilijk is in een stad zonder enige vorm van straatverlichting en honderden zandpaadjes die er voor mij allemaal precies hetzelfde uitzien.

Zoals bij een echt vriendschap hoort hebben we ook onze mindere momenten. En zoals bij echte mannen vriendschappen hoort hebben deze mindere momenten vaak te maken met geld, drank en vrouwen;). Regelmatig stuur ik Antoin op pad om boodschappen voor me te doen. Achteraf gezien was het niet erg slim dit op zaterdag te doen. De dag van de beruchte ‘Dolo marché’. Dolo is lokaal gebrouwen bier. Je betaald +/- 10 eurocent voor een literfles. Je drinkt de Dolo uit een kalebas. En de smaak van Dolo is te vergelijken met onze eigen schultenbrauers, maar dan lauwL. Het drinken van Dolo eindigt per definitie snurkend op de bank. Gevolgd door knallende koppijn.

Nietsvermoedend kwam ik die zaterdagmiddag thuis en trof ik een gesloten poortdeur aan. Na een kleine vijftig keer aangebeld te hebben besloot ik over de schutting heen te klimmen. Binnen lag Antoin uitgestrekt en snurkend op de bank. Toen ik hem ietwat geïrriteerd vroeg waar het wisselgeld van de boodschappen was kwam de aap uit de mauw. Antoin had het van de Dolo verloren. Na een stevige toespraak en enkele nachtjes slapen zijn we inmiddels weer helemaal op het goede pad samen. En om in de woorden van mijn goede vriend Anton Hagenaars te spreken: ‘Iedereen kan het van de fles verliezen’. En Bilfu Bilffu, ofwel stapje voor stapje, komen ik en mijn ‘jongere broertje’ Antoin er wel.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s