80-urige werkweken in Afrika, nee dit zijn geen grappen!

Bij deze dan toch mijn eerste werk-blog. Voor sommigen van jullie is de combinatie Ward – werken en / of Afrika – werken moeilijk voor te stellen. Maar mijn leven is hier toch echt meer dan maximaal chillen.

Ruim een maand woon ik nu in Leo. Een middelgroot stadje in het zuiden van Burkina Faso. Mijn werkzaamheden vinden plaats in en rond NUNUNA. Een karité en sesam producerende coöperatie met bijna vijfduizend leden. Mijn werkkamer deel ik met Bill, een 47 jarige Amerikaan die zijn wilde harden nog niet is verloren, en Remi, een wat oudere Franstalige Canadees. Als onderzoeker, adviseur en facilitator willen we: in zo kort mogelijke tijd zoveel mogelijk mensen interviewen, van iedereen volledige participatie tijdens workshops, vergaderingen etc. en iedere dag op de hoogte worden gehouden van de recente ontwikkelingen. En gaat het niet snel genoeg, of krijgen we niet de volledige medewerking, dan trekken we wat stereotyperingen uit de kast. “De mensen voeren hier echt weinig uit op een dag” en “met zo’n werkethos zal Afrika zich nooit ontwikkelen”. Deze uitspraken vielen tijdens mijn update aan het thuisfront (lees mijn moeder) niet geheel in goede aarde. “De conclusies die je trekt zijn wel erg voorbarig Ward! En de werkelijkheid is vaak complexer dan je in eerste instantie denkt… bla bla bla ”. Enigszins geïrriteerd heb ik de telefoon opgehangen.

Als ik de volgende dag (zaterdag 25 februari) op NUNUNA aankom zie ik tot mijn verbazing dat iedereen hard aan het werk is. Ik verwissel het warme kantoor al snel voor een frisse duik in het zwembad. Het is immers zaterdag;) Als ik om negen uur ‘s avonds lekker van mijn gegrilde kip aan het smullen ben wordt ik gebeld door de directeur van NUNUNA. Graag willen ze (nu) nog even met me om de tafel zitten voordat ik maandag begin met mijn Participatory Video workshop. Snel spring ik op mijn fiets. Zondag ga ik ook nog even bij NUNUNA langs om alvast wat spullen klaar te zetten. Alle werknemers zijn weer aanwezig, of eigenlijk nog steeds. Tot in de late uurtjes is vergaderd en ’s ochtends wordt weer vroeg begonnen. Naar huis gaan zit er voor de meesten dus niet in.

Ik doe het niet graag, maar ik vrees dat ik mijn moeder dit keer toch gelijk moet geven. Met die luiheid valt het hier wel mee, eigenlijk wordt er gewoon knallend hard gewerkt. En dat zeven dagen per week.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s